In hetzelfde weekend als de zesde ronde van de KNSB-competitie was het Nederlands Kampioenschap snelschaken voor clubteams gepland en net als de competitieronde was het kampioenschap vanwege een sneeuwbuitje naar het laatste weekend van maart verzet. Met de nodige moeite wist BSG een redelijk sterk team af te vaardigen, dat tot de finales goed op dreef was.
Wekenlang hadden Ewoud en Judit in de BSG 1-app moeten bidden en smeken om gegadigden te vinden voor het NK snelschaken voor clubteams. Uiteindelijk kregen ze mij zo gek om mee te doen. Als vierde man werd Arthur Vlug gestrikt. In het begin van de eeuw maakte hij met Ewoud, Vincent Pandelaar (die een van de arbiters was op het toernooi), Peter Drost en soms mijzelf namens de Baarnse Schaakvereniging de schaakwereld onveilig. Inmiddels is Arthur vader en iets grijzer geworden. Na jaren in Portugal te hebben gewoond, wilde hij weer naar het tochtige Nederland gaan. Dat hij niet meer bij een Nederlandse schaakclub lid was, bleek geen beletsel te zijn om aan het kampioenschap mee te doen, dus was het team compleet en kon reservespeler Henk thuisblijven.
Met twee spelers die op het Iberisch Schiereiland hebben gewoond en nog een derde die elke drie zinnen in het Nederlands laat volgen door iets in het Spaans, kreeg het team de naam Los Osos Perezosos, ofwel de luiaards, mee. Zoals echte luiaards betaamt was het idee om in de voorrondes te knallen, om dan in de knock-outfase snel te worden uitgeschakeld, zodat we vroeg naar huis konden. Die tactiek werd bijna perfect uitgevoerd.
Het kampioenschap werd gehouden in het Amsterdamse Cartesius Lyceum en werd georganiseerd door de vrij recent opgerichte schaakclub Zwart op Wit. In tegenstelling tot in de KNSB-competitie moesten de teams op het toernooi in een vaste opstelling spelen op ratingvolgorde. Geen tactisch gedoe dus! Ewoud was de onbetwiste kopman en Arthur mocht aan het vierde bord plaatsnemen, maar tussen mij en Judit was het spannend. Judit is tactisch honderd keer sterker dan ik, maar omdat ik welgeteld 3 elopunten meer had, mocht ik naast broederfiguur aan het tweede bord plaatsnemen. In ieder geval had ik een hele waslijst aan excuses voor het geval ik in twaalf partijen dertien keer van het bord gehakt werd, zoals vermoeide ogen, een slechte voorbereiding en dat ik de 40 bijna aantik. De snelheid van vroeger, toen ik dagelijks op internet speelde, heb ik niet meer en dat zou me met een speeltempo van 3 minuten en 2 seconden per zet ongetwijfeld op gaan breken.
In totaal deden er 58 teams mee van sterk variërende speelniveaus en wij waren als vijftiende geplaatst. De topteams hadden kanonnen als Loek van Wely, Casper Schoppen, Dimitri Reinderman en Friso Nijboer in de gelederen, spelers die mij heel hard van het bord kunnen beuken. Gelukkig wisten we die teams in de voorrondes te ontlopen. In de eerste poulefase mochten we tegen teams van het tweede kaliber en wonnen we bijna alles. Alleen tegen Philidor (Leiden) moesten we een keer een gelijkspel afstaan, maar de overige wedstrijden werden ruim (doorgaans met 3-1 of 4-0) gewonnen, dus hadden we 11 van de mogelijke 12 matchpunten gescoord. In de tweede poulefase kregen we wat sterkere tegenstanders, zoals Paul Keres 2 (met onder anderen Kambiz Sekandar en Marijn Otte), Zukertort Amstelveen en Bennekom 2 (de andere BSV), en moesten we tweemaal een gelijkspel toestaan. De overige wedstrijden wisten we te winnen, waardoor we ons glansrijk voor de finalepoule hadden geplaatst.
Na weer een pauze van een uur mochten we tegen Mediterraans Gambiet (VAS), een team met een Zwitser en wat Nederlanders. De eerste wedstrijd wisten we met 3½-½ te winnen, dus waren we er al bijna. De tweede wedstrijd wonnen we met 3-1, dus mochten we door naar de volgende ronde. Daarin kregen we meteen een serieuze tegenstander: Manuele Therapie (?!), zoals de Groninger Combinatie zich had genoemd, met daarin uiteraard snelschaakspecialist Manuel Bosboom (wat doet hij in het Hoge Noorden?). Om de een of andere reden had hij zich aan het tweede bord verschanst en kreeg ik twee keer de volle laag. De rest van het team verloor ook, al had Arthur de eer om nog een halfje te pakken nadat zijn tegenstander z’n dame had weggegeven. In ieder geval zat het toernooi erop en gingen we nog tot de prijsuitreiking tegen elkaar schaken, om daarna maar naar huis te gaan.
Thuis kon ik nagenieten van mijn score van 13 uit 16, ondanks dat ik mijzelf niet overtuigend vond spelen. Opmerkelijk genoeg had ik meer moeite met de Boomers, die me vaak meteen naar de keel vlogen, dan met Gen Z. Wellicht heb ik met dit toernooi m’n geluk voor een heel jaar opgebruikt. In ieder geval heb ik nu een behoorlijk hoge blitzrating van 2221, terwijl Ewoud met dezelfde score van 13 uit 16 70 punten voor zijn blitzrating won. Wat verder opviel? Dat de knullen van de organisatie allemaal een witte trui op een zwarte broek droegen en dat Wit op Zwart wellicht een betere naam voor de schaakclub was. Dat de barvrouw naast een heleboel lelijke tatoeages een enorm sexy hip-to-waist ratio had en dat de eindstanden pas een halve week na het toernooi op internet kwamen. Toen bleek dat we, precies volgens verwachting, vijftiende waren geworden, al kon geen van de luiaards dat echt iets boeien. Maar toch: met een beetje betere voorbereiding zou er volgend jaar toch een plek in de top 10 mogelijk moeten zijn? Zul je zien dat ik dan 3 uit 16 scoor…
Uitslagen:
Los Osos Perezosos – Philidor Leiden 3-1 2-2
Fischer Z – Los Osos Perezosos 1-3 0-4
Yoram’s kinderen – Los Osos Perezosos ½-3½ 0-4
Paul Keres 2 – Los Osos Perezosos 2-2 1½-2½
Los Osos Perezosos – Zukertort Amstelveen 4-0 3-1
Los Osos Perezosos – Bennekom 2-2 3-1
Mediterraans Gambiet – Los Osos Perezosos ½-3½ 1-3
Los Osos Perezosos – Manuele Therapie (?!) 0-4 ½-3½
