Afgelopen zaterdag verloor BSG met het kleinst mogelijke verschil van het tweede team van Max Euwe, waar vooraf iedereen in het team alleen met een overwinning rekening had gehouden. Zelf droeg ik mijn steentje bij aan die nederlaag door wat ongelukkig te verliezen van Raoul van de Oudeweetering.
Wat kan er in een jaar toch een hoop gebeuren. Waar BSG 1 vorig jaar rond deze tijd nog voorzichtig van het kampioenschap droomde na zeges op beide teams van Max Euwe, mag het dit seizoen naar beneden kijken na een thuisnederlaag tegen het tweede team van het schaakgenootschap uit Enschede. Het past in het plaatje van een teleurstellend 2025, waarin het vlaggenschip nog geen enkele keer overtuigd heeft. We kunnen daar heel dramatisch over doen, maar het komt er eigenlijk op neer dat degenen die vroeger de kar trokken, al een hele tijd in een vormcrisis zitten. Daar komen ze vroeg of laat wel uit. Hopelijk.
Een paar jaar geleden, toen ik zelf nog in een vormcrisis zat, stuurde ik eens een analyse van de resultaten van alle spelers van de afgelopen decennia. Zo’n overzicht laat vooral zien dat spelers langere periodes met goede en slechte resultaten afwisselen en dat deze variatie behoorlijk goed door het ratingsysteem voorspeld wordt. Scoren is als ketchup en de tegenstanders spelen de ene keer ook beter dan de andere. Toevallige factoren waar je geen invloed op hebt kunnen het verschil betekenen tussen een goed en een slecht seizoen. Zo werd ik vorig jaar gedeeld topscorer van het team (waar is mijn prijs?), terwijl ik een paar seizoenen daarvoor amper een barkruk voorbijkwam. Ben ik nou veel beter gaan schaken? Waarschijnlijk niet.
Meestal middelen de gelukjes en de pechgevallen elkaar redelijk uit en heb je een gemiddeld seizoen. Zo boekte ik een paar ronden geleden een bemazzelde overwinning. Afgelopen zaterdag was ik de ontvangende partij en stond het huilen me na afloop nader dan het lachen. Lange tijd dacht ik wederom van Raoul van de Oudeweetering te winnen. Het afmaken zat er niet in. De eerste kans kreeg ik net voor de tijdcontrole, maar in tijdnood gaf ik het grootste gedeelte van mijn voordeel weg. Daarna wist ik toch weer een gewonnen stelling te bereiken, totdat ik het in tijdnood opnieuw verprutste. Ditmaal was mijn stelling binnen de kortste keren fubar en werd ik hardhandig van het bord gemept, zie hieronder:
De les van deze partij? Niet in tijdnood komen!
